Ragib-ef. Mustajbegović

Ragib-ef. Mustajbegović

Hadži Ragib-ef. Mustajbegović, sin Abdurahmana, rođen je 01. jula 1899. godine u Busovači. Osnovnu školu završio je u rodnoj Busovači, a 1913/14. godine pohađao je prvi razred Velike gimnazije u Sarajevu, koji je sa uspjehom završio.

Prvi svjetski rat prekinuo je njegovo školovanje. U isto vrijeme školovala su se i njegova braća Abdullah-ef. i Mustafa-ef.  Njegov brat Abdullah bio je dugogodišnji muderis i glavni imam u Bugojnu, a Mustafa je završio Šerijatsku sudačku školu, te je nakon toga služio kao kadija u nekim mjestima Bosne i Kosmeta (Kosovo). Inače, Ragib-ef. je imao petoricu braće i dvije sestre.

Prvu mujezinsku dužnost u Sulejman-begovoj džamije u Busovači počeo je da obavlja 01. marta 1918. godine. Kažu da se prije toga bavio trgovinom. Dekretom reis-ul-uleme Džemaludin-ef. Čauševića  od 26. juna 1921. godine (broj: 1703/21) postavljen je na dužnost mujezina pomenute džamije. Ovu dužnost, sa manjim prekidima, obavljao je sve do 1956. godine. Stariji Busovljaci pripovijedaju da je imao veoma lijep glas, koji dolazio do izražaja prilikom učenja ezana.

Usljed pomankanja stručnog vjerskog kadra Ulema-medžlis organizovao je polaganje imamskih ispita pri Gazi Husrev-begovoj medresi u Sarajevu. Ragib-ef. je pristupio imamskom ispitu i uspješno ga položio vrlodobrim uspjehom (dokument: Imamski ispit pri Gazi Husrev-begovoj medresi po uredbi Ulema medžlisa u Sarajevu, br. 1061/54).

Dekretom Ulema-medžlisa u Sarajevu od 21. marta 1957. godine (br. 500/1957) postavljen je za imama Sulejman-begove džamije u Busovači, i to nakon što je Hazim-ef. Kuskunović postavljen za imama Sulejmanije džamije u Travniku, poznatije kao Šarena džamija. Na dužnosti imama, hatiba i muallima Ragib-ef. ostaje sve do 20. maja 1971. godine kada odlazi u penziju, ali je i nakon toga bio na usluzi svojoj džamiji, džematlijama i novom imamu Ismet-ef. Dautoviću.

Kao imam Sulejman-begove džamije obavljao je sve uobičajene imamske poslove kao što su: mektebska pouka, držanje hutbi, predvođenje džemata... U mjesecu ramazanu aktivnosti je pojačavao,  kada su se učile dvije mukabele, sabahska i ikindijska. Redovno je boravio u i'tikafu, a pred bajram je vrlo često plakao govoreći: „Pitanje je ko će dočekati sljedeći ramazan“.

Tokom svoga službovanja dužnost je obavljao odgovorno, disciplinovano i precizno. Zbog svog držanja, tačnosti i poštenog rada, uživao je veliki ugled građana i svojih džematlija. Bio je izrazito iskren, pošten i pouzdan. Volio se šaliti i bio je omiljen  među stanovnicima Busovače. Jedan je od glavnih inicijatora da drveni minaret Sulejman-begove džamije bude zamijenjen onim kamenim, a to je urađeno 1957. godine.

Ragib-ef. je bio stručnjak u izradi nišana, kao i njihovom ukrašavanju. Danas u haremu Sulejman-begove džamije možete prepoznati djelo njegovih ruku. Čak je i sebi uradio nišane, iako je na njima jasno vidljivo da on nije pisao natpis, jer slova su nezgrapna i nisu ni približno lijepa kao ona koje je pisao rahmetli Ragib-efendija. Pred kraj svoga života jako je oslabio, ali namaz u džamiji nije propuštao. Iako mu je trebalo dugo vremena da dođe do džamije i to čak uz pomoć dva štapa, do zadnjih dana svoga života  bio je predan džamijskom pragu.

Ragib-ef. je umro 03. septembra 1977. godine, odnosno 19. ramazana 1397. hidžretske godine. Njegovoj dženazi prisutvale su brojne džematlije, kao i najviši zvaničnici Islamske zajednice na čelu sa reis-ul-ulemom Naimom Hadžiabdićem i dr. Ahmedom Smajlovićem. Ukupan je u haremu Sulejman-begove džamije.

 

Autor: Hfz. mr. Adnan Srebrenica